tekstBloubLouNederlands

S(tand) U(p) P(eddeling) op Het Spaanse Water

Op Curaçao kan er op het prachtige Spaanse Water worden gesupt.
Een vrij nieuw fenomeen dat is afgeleid van het surfen. Staande op een surfboard met een peddel in de hand, doorklief je het zilte nat.
P1080550 bw

SUP Curaçao organiseert diverse tours, met of zonder begeleiding. Het is gevestigd bij de Surfschool aan het Spaanse Water, even voorbij Pop’s Place (restaurant aan het water) linksaf het zandpad op. Na 100 meter zie je de gebouwen (containers) liggen.
Er is een website maar de Facebook pagina is actueler en up to date. Hier kun je ook je reservering regelen. Kosten voor 2 uurtjes suppen onder begeleiding op Het Spaanse Water zijn USD 49 ( ANG 85) per persoon.

P1080544 bw P1080568 bw

Je wordt per snelle boot overgevaren naar de andere kant van het Spaanse Water, vlakbij de Tafelberg, en daarvandaan sup je met de wind in de rug terug naar de locatie van SUP Curaçao.
Je komt door en langs prachtige mangrove bossen en maakt tussendoor een korte stop om wat te eten en te drinken. Hier zorgt de begeleider voor en deze verteld ook over wat er onderweg allemaal te zien is.
Midden op het Spaanse Water zijn er wat golven en harde wind en leer je hoe je hiermee om moet gaan om op de plank te blijven staan.

P1080581 bw

Wij hebben op 20 maart 2018 de tocht voor het eerst gemaakt en ook het fenomeen suppen leren kennen. Dat viel goed in de smaak. Als wij weer een keer willen suppen dan kan dat zonder begeleiding en wordt je gedropt op een locatie naar wens, om vervolgens daarvandaan je eigen route weer terug te suppen.
Avontuurlijk, toch?

Nieuwe strandlakens bij BlouBlou

Ze zijn al even in huis, maar dit zijn onze nieuwe strandlakens. Het zijn zware kwaliteit badstof strandlakens voorzien van ons logo in de bekende kleur turqoise.

P1040080 bw 450 x 600 P1040082 bw 600 x 450
Op de royale maat van 200 bij 100 cm is het dus aangenaam relaxen en zonnen. 
Wij bieden deze strandlakens via onze service aan voor 1 euro per dag per persoon. 
Iedere 3e dag wissel je het strandlaken om voor schoon.
Een prima service die ook ruimtewinst oplevert in de koffer.
Kan dat leuke jurkje, of speciale hemd toch nog mee op vakantie! 

Meer informatie over deze en onze andere services vind je op de volgende pagina. Klik  hier

Vissen bij Playa Grandi

Afgelopen juli gingen wij met familie snorkelen bij Playa Grandi aan de Westpunt. Doordat de vissers er hun visafval in zee terug gooien zijn er veel zeeschildpadden te vinden. In het kraakheldere water zijn ze al vanaf grote afstand te zien. Nadat wij ons hadden afgespoeld onder de douche en voordat wij weer verder trokken, zochten wij een toilet.
“De toiletten zijn gesloten. Alleen in het weekend zijn ze open” sprak een lang en fors gebouwde Curaçaose meneer die daar nog wat over de zee tuurde.
Marlon zeg maar Jan   Jan zijn boot Jan Wij kwamen in gesprek met hem en plots vroeg hij aan mij: “wil je een keertje vissen hier op zee?”. Mijn zoon nam ook deel aan het gesprek, keken elkaar aan, en namen de uitdaging gelijk aan. “Dat is goed. Wat kost het en hoe gaat het in zijn werk?”. Eerst stelde hij zich aan ons voor; “ik heet Marlon, maar noem mij maar Jan”. Wat vreemd stonden wij naar hem te kijken en hij zij toen; “ja, mijn bootje heet ook Jan”. Toen was het voor ons duidelijk.

Hij vertelde de gang van zaken en noemde de prijs voor ruim 4 uurtjes vissen. Wij wisselden telefoonnummers uit en spraken af dat wij hem zouden bellen als wij de week daarop wilden gaan vissen. Tot slot meldde Jan nog; “Als je nog iets te metselen hebt, ik ben ook metselaar.”

“Prima”, zei Jan toen wij hem een week later aan de telefoon hadden. “Zorg dat je om 05:30 uur in Playa Grandi bent. Dan zie ik jullie daar”.
Die woensdagochtend ging om 04:00 uur de wekker en om half 5 reden wij richting Playa Grandi waar we om 05:20 uur in het donker arriveerden. In het schijnsel van wat schaars licht zagen wij dat er al diverse vissers aanwezig waren, inclusief Jan.
Bij het eerste schemerlicht van de opkomende zon vaarden wij in een klein bootje samen met Jan van de pier naar zijn vissersbootje.

10 minuten later waren wij met behoorlijke snelheid langs de kust richting Watamula (meest westelijke puntje van Curaçao) aan het vissen.
Mahi Mahi Mahi Mahi (Dorado)       Wahoo Mula (Wahoo) Blackfin tuna Blackfin Tuna (Tonijn)
Jan vertelt veel over wat hij gaat doen en wat voor materiaal hij gebruikt. Eerst gaan wij vissen op Tuna, onze wens. Hij heeft 2 lange nylon lijnen die hij in de boot vastzet met een fiets binnenband en een grote wasknijper. De lijn is ongeveer 100 meter lang met halverwege een vlieglood dat je in de verte over het water ziet slepen. Ook vertelt hij dat het nu geen goede tijd is voor Mula (Wahoo) en dat de Fregatvogel in de lucht boven de zee aangeeft dat er ook wel Mahi Mahi (Dorado) zit. Er vliegt er één in de verte en hij houdt deze scherp in de gaten. Tuna zit hier altijd wel, meestal de Blackfin, maar als je geluk hebt ook de grotere Yellowfin.

Fregatvogel Fregatvogel    Flyfish Flyfish (Vliegende vis)

“Snap”, hoorden wij plotseling, zien Jan opspringen en direct beginnen met het binnenhalen van de lijn. De wasknijper fungeerde als verklikker wanneer er spanning op de lijn komt te staan. Heel slim.
Jan wist al wat hij binnen zou halen maar voor ons was het spannend. Toen de lijn vlakbij de boot steeds sneller heen en weer ging zagen wij een zilverachtig schijnsel in de diepblauwe Caribische Zee. Ja hoor, een tonijn van wel een halve meter. Vakkundig werd de haak ontdaan, kreeg de vis een tikje en belande in de grote emmer. De eerste Blackfin Tuna was gevangen. In een half uurtje daarna werden er nog eens 4 van deze tonijnen gevangen, en gingen wij daarna over op het vangen van Vliegende vissen. Gewoon met een haakje met aas aan een nylon draadje vanuit een dobberende boot, vingen wij in het uur daarna nog eens 7 vliegende vissen. Een goede vangst voor deze woensdagochtend.
Jan was overigens de enige visser die die ochtend tonijn had gevangen, en hadden wij dus geluk.

Om half 10 meerden wij weer aan bij de steiger van Playa Grandi, waar het al druk begon te worden met snorkelaars, duikers en lokale mensen die graag een maaltje vis wilden kopen. Jan maakte de tonijnen schoon en de vliegvissen werden geprepareerd als aas voor de volgende ochtend. Wij mochten één van de 5 gevangen Tuna’s mee naar huis nemen, betaalden Jan het overeengekomen bedrag en namen om 10:00 uur afscheid van elkaar.

Thuis aangekomen is de tonijn gefileerd en hebben wij die kort op de bbq geroosterd.
Van het afval hebben wij een bouillon getrokken en daar tonijn vissoep van gemaakt. Heerlijk!
Dit vis-avontuur was onvergetelijk en gaan het in de toekomst zeker nog een keer doen!
Jan, masha danki!

Telefoonnummer Jan (bellen om een afspraak te maken) : +5999 5669755
Prijs: 75 gulden per persoon inclusief een gevangen vis.
Duur: ongeveer 4-5 uur.

Plaats waar de vis wordt schoongemaakt en verkocht Aanlegsteiger van Playa Grandi

Mooie wandeling door onze "achtertuin"

 

Zondagochtend 20 december 2015 ging om 06:30 uur de wekker.

Buiten schemerde het en de vogels waren al druk aan hun ochtend ritueel bezig. De één nog luider dan de ander. Eigenlijk had ik me nog even om willen draaien, maar vandaag stond een wandeling op het program georganiseerd door John Dohmen van Curaçao Hiking & Diving. Dus er maar vlot uit.

Om 07:50 uur draaiden wij bij Botika Sorsaka de zijstraat van de Caracasbaaiweg in en zagen verderop de auto’s van de andere deelnemers al geparkeerd staan.
Even later, na kennismaking met de andere wandelaars, vertrokken wij stipt om 08:00 uur richting het natuurpark Parke Sorsaka (Den Dunki) achter Landhuis Sorsaka.

 

 P1030970 bw

 

Dit landhuis werd voor 10-10-10 (begin onafhankelijkheid) bewoond door de Gezaghebber van Curaçao en staat nu te koop.
Al vrij direct na de ingang van het park ligt een oude brug die door de familie Gorsira in de tweede helft van de 19e eeuw is aangelegd als onderdeel van het Zwanenpark. Naast de brug zijn er nog enkele andere overblijfselen van bouwwerken te zien die dit park zo bijzonder maakten.
Ook is een grote waterput nog redelijk in takt en liggen enkele kleinere waterputten verspreid door het bos.
De bomen hebben het park in de loop der tijd overwoekert en er een fraai wandelbos van gecreëerd.
Ergens in het midden van het bos ligt een oud autowrak. Een Duitse auto (Opel?) van vlak na de 2e wereldoorlog. Kennelijk waren reserve onderdelen toentertijd moeilijk te krijgen, en “dan dumpen wij hem maar het bos in”, moet de eigenaar gedacht hebben.

Lopend langs slingerende paden kom je uiteindelijk aan de rand van de zoutpannen. Een grote open vlakte met water waar in de verte de horizon roze kleurt door de aanwezigheid van tientallen flamingo’s.
Verder lopend over dammen kom je plaatsen tegen waar vroeger de Indianen uit Venezuela verbleven. Ze aten veel schelpdieren en de schelpen liggen op enkele plekken op grote hopen. Zij verbleven op het eiland totdat de Europeanen hen terugdreef naar Zuid-Amerika, dus voor 1600 zo ongeveer.
Tussen de dammen verdampt het zilte water tot één strak witte vlakte, gelijkend op de ijsvlakten in Nederland als het een week lang streng gevroren heeft. Het zout werd voornamelijk gewonnen voor de visindustrie (kaken van de haring) en voor het raffineren van aardolie (Shell). Het zout uit deze zoutpannen is niet geschikt voor menselijke consumptie.
De Shell exploiteerde tot de zeventiger jaren in de vorige eeuw een deel van deze zoutpannen. Omdat het werk zeer zwaar was en in de volle zon moest worden gewerkt, liet Shell in de vijftiger jaren aan de rand van de zoutpannen een huisje bouwen waar de werklieden even konden rusten en zichzelf opfrissen. De overblijfselen van dit gebouwtje zijn nog te bezichtigen.

Hierna liepen wij weer langs de randen van de zoutpannen terug naar het bos. Om 11:00 uur waren wij terug bij de auto’s en reden, nadat wij John hadden bedankt voor de mooie tocht en heldere uitleg, voldaan huiswaarts.

Alle foto’s zijn te zien op de Facebook-pagina van Appartementen BlouBlou Curaçao.

Roel Nienhuis

Sint Michiels Baai

Zondagochtend 13 september jongstleden was het vroeg opstaan. Om 8 uur werden wij verwacht bij de vissershaven van Sint Michiel, achter de duikshop.

Een pittoresk vissersdorpje tussen Blauwbaai en Bullenbaai. Het enige wat het pittoreske ontsierde was het boorschip dat op nog geen 100 meter uit de kust voor anker lag. De zware diesels van het schip gaven een monotoon gebrom, en verstomden daarmee het gekwetter van de vogels.

 

P1030144 bw

 

Twee gasten van Appartementen BlouBlou liepen ook mee en met z’n vieren vertrokken wij om kwart over zeven uit Jan Thiel.

Ruim voor achten kwamen wij in Sint Michiel aan en daar stond John, onze gids, ons al op te wachten. Ook liep een paar mee die wij met de wandeltocht op de Kabrietenberg eerder hadden ontmoet.

Om 8 uur startte de tocht bij de monding van de saliña, waar in het verleden zoutschuren hadden gestaan. Zout dat uit de zoutpannen werd gewonnen, werd daar opgeslagen, en later met grote zeilschepen verscheept naar Europa. Enkel een paar funderingen herinneren nog aan deze bouwwerken.

De tocht gaat verder langs de grillige kustlijn van de saliña. De heuvels rondom zijn begroeid met struiken en bomen, die, doordat er de week ervoor een paar buien waren gevallen, langzaam groen begonnen te worden. “Lente” op Curaçao!

Ook zijn hoog op de heuvels verschillende bouwwerken te zien, die volgens onze gids best eens illegaal konden zijn.

We lopen verder en komen bij een vlak stuk met hoge bomen. De grond is bezaaid met kleine holen. Het territorium van de krabben. Een mooi gezicht om te zien dat zij iedere ochtend weer hun huisje schoonmaken en de modder voor hun woonhol uitspreiden. Rood/oranje vrouwtjes en blauwe mannetjes. Een mooi schouwspel.

Verderop het bos in stuitten we op een indigo-bak uit de 18e eeuw. In die tijd werden bij veel landhuizen indigo-bakken gebouwd voor het produceren van de blauw kleurstof, die vooral gebruikt werd voor het kleuren van de uniformen destijds.

De bak bestond uit 3 delen: de eerste bak was de rottingsbak waar water en de indigoplanten in werden gedaan, de slagbak waar zuurstof aan het water werd toegevoegd dat na gisting in de rottingsbak al kleurstofdeeltjes bevatte. De zuurstof maakte dat de kleurstof ging klonteren in kleine deeltjes. Tot slot werd dit overgeheveld naar de vangbak, waar de korreltje werden opgevangen in jute zakken en werden opgehangen om het vocht er volledig uit te krijgen. Wat overblijft is een brok indigo kleurstof.

Het rottingsproces stonk zo erg dat de indogobakken altijd benedenwinds van de landhuizen werden gebouwd.

Hierna liepen we weer verder langs de kustlijn waar we in de verte een witte reiger tegenkwamen. Onderweg werden wij vanuit een boom bespiedt door een WaraWara, de grootste roofvogel van het eiland. Ook verschillende soorten mangroven groeiden er langs de kust.

Halverwege, onder de schaduw van een groot rotsblok, pauzeerden wij onder het genot van heerlijke stukken watermeloen die John altijd tijdens zijn wandelingen meeneemt.

Na de pauze liepen we verder over het smalle dijkje tussen de twee saliña’s. John was er al bang voor, het einde van het dijkje lag 10 centimeter onder water. Natte voeten dus. Door de hoge temperatuur valt het allemaal wel mee en liepen we soppend aan de overkant van de saliña weer terug richting Sint Michiel. Ook kwamen wij hier een grote groep flamingo’s tegen.

De kustlijn is hier nog grilliger dan de andere kant en dat werd af en toe een paar metertjes klimmen.

Bij de monding van de saliña aangekomen konden we via een brug dit keer met droge voeten de overkant bereiken.

Even na elven stonden wij weer bij de auto’s.

Het was weer een interessante wandeling die ons meer kennis over Curaçao en haar historie heeft bijgebracht. Hartelijk dank, John!

Alle foto’s zijn te zien op de Facebook-pagina van Appartementen BlouBlou Curaçao.

Houtjesbaai

Vroeger gingen Alja en ik vaak wandelen in de duinen tussen Egmond en Bergen aan Zee en liepen dan over het strand terug van Bergen naar Egmond. Een mooie tocht die nooit verveelde.

Tja, en Curaçao heeft niet van die lange stranden als in Nederland. En als je dan toch naar zee wil? 
Klinkt gek, want Curaçao is omgeven door de Caribische Zee, en toch heb je soms de behoefte het avontuur te gaan zoeken.

Omdat wij ook zoveel mogelijk hout proberen te sprokkelen voor Gladys, was de bestemming dit keer “Houtjesbaai”.
Deze baai bereik je wanneer je op de Weg naar de Westpunt, ongeveer 2,5 km voorbij Tera Corá, het weggetje naar rechts neemt. Er staat een wit bewegwijzeringsbord zonder tekst, althans niet meer leesbaar. Na ongeveer 1,5 kilometer rijden kom je bij Landhuis San Pedro, een schrale nederzetting met wat woningen, schuren, vee en een grote slagboom.
Na enkele minuten komt een Curaçaose dame aangelopen, begroet ons, en vraagt of wij door de slagboom willen. “Ja, wij zijn op zoek naar de houtjesbaai, en die zou hier ergens in de buurt moeten liggen”.
“Klopt”, zegt de oudere dame. Zij is vrij lang en slank, en heeft lang zwart/grijs/bruin gekruld haar.
Haar gezicht is getekend maar duidelijk is te zien dat zij ook van westerse ouders afstamt.
“Dat is die kant op, en dan bij die groep cactussen in de verte linksaf. Het kost 5 gulden”.
Nadat de 5 gulden is betaald, gaat de slagboom open en kunnen wij verder. “Tot straks”, riep ze ons na, “en toeter even als jullie weer voor de slagboom staan”.

Even later parkeerden wij de auto op een tiental meters van de ruwe zee. Vlak voor de baai lag een brede kliprand, die de zware golven tegenhield. Daardoor was het aan deze kant van de kust redelijk rustig.
Er lag veel hout maar helaas ook veel plastic materiaal en slippers, veel slippers.
De temperatuur was prima en de wind maakte het aangenaam. Ook zorgde de wind voor een heerlijke zilte geur in de neus, iets wat wij ook altijd prettig vonden op het strand tussen Bergen en Egmond.
Nadat wij enkele fraaie stukken hout hadden verzameld, en uiteraard mooie foto’s van de omgeving hadden gemaakt, reden wij weer terug naar de slagboom.
De aarde kleurt hier vuurrood, en wordt in de volksmond Tera Corá genoemd, waar ook het dorpje even terug naar vernoemd is.

Aangekomen bij de slagboom claxonneerden wij een paar keer. Naast ons kreeg een kudde geiten water uit de Bron van San Pedro, die hier vlakbij moest liggen.
Na enkele minuten kwam de dame weer aangelopen en opende voor ons de slagboom.
Wij parkeerden onze auto even verderop en wilden graag de dame nog even spreken. Het ademde hier historie en daar zal uiteraard een verhaal achter zitten.
De vriendelijke dame stelde zich voor als Etna, “gelijk aan de naam van die Italiaanse vulkaan”, zei ze er achteraan.
De nederzettingen met het landhuis behoorden al eeuwen toe aan haar familie. Deze familie is voortgekomen uit Nederlands/Bonairiaanse (afstammeling van de oorspronkelijke indianen) ouders. Dat was dus duidelijk aan Etna te zien. Een lang en slank Nederlands postuur met een donker uiterlijk.

Eigenlijk woont hier haar zus, maar die was even weg en zodoende paste Etna op. Haar ouders hadden hier nog een redelijk florerende uitspanning waar vaak gefeest werd. De overblijfselen hiervan zijn nog duidelijk te herkennen. Toen haar ouders waren overleden raakte het in verval.

Wat ook opviel waren een aantal stallen met prachtig verzorgde paarden. Die waren van haar neef die soms met de paarden rijtochten over de vlakte van Hato organiseert. Ook liet Etna ons de bron zien, die dit gebied rondom zo groen maakt en het mogelijk maakt hier ook veeteelt te bedrijven, zij het kleinschalig.
Etna woont zelf even verderop en als wij een keer weer in de buurt zijn, dan zijn wij van harte welkom en staat de koffie klaar.
Een aardige vrouw, wonende in een ruige omgeving met een rijke historie, en waar het prettig van is de verhalen aan te horen. San Pedro is de moeite van een bezoek waard!

Daarna reden wij door naar het uiterst westelijke puntje van het eiland waar een groot gapend gat met een kolkende zee, Watamula, de kust siert.
Deze tocht was een goed alternatief voor een wandeltocht tussen Egmond en Bergen……..!

De foto’s van dit avontuur zijn terug te zien op onze Facebook-pagina Appartementen BlouBlou Curaçao.

Roel Nienhuis

Waternimf en mango's

Sinds kort is BlouBlou een “waternimf” rijker.

P1030134 P1030133

Op ons zonneterras staat zij op een bloempot en laat het water verkoelend over zich stromen.

Deze nimf is uit Nederland meegekomen en je ziet duidelijk dat zij het hier naar de zin heeft. Geen koude nachten meer en tijdens de winterperiode niet meer op een donkere zolder liggen, zonder één drup water.

In Nederland stonden haar voeten tussen bloeiende planten, hier staat ze tussen de vetplantjes.

P1030136

Ze heeft geluk dat ze vlakbij een 220V contactdoos staat, zodat de pomp het verkwikkende water met voldoende kracht over haar heen laat stromen. Ze is zeer tevreden zo.

P1030098 P1030100

Wat ook snakt naar verkwikkend water, zijn onze mangobomen. Wij hebben er twee op ons terrein staan, waarvan één aan het plein tussen onze beide bungalows in.

Deze heeft er dit jaar veel zin in. Hij zit bomvol mango’s. Honderden, hangend aan grote trossen, laten zich rijpen in de felle Caribische zon.

Sommige vallen ten prooi aan vraatzuchtige Prikichi’s, kleine fel groen-gele papagaaitjes, die luid krijsend zich te goed doen aan deze zoete gele vruchten. Alleen de pit blijft achter in de boom of valt op de grond. Op de grond vinden de leguanen dit ook een lekkernij.

P1030091 P1030093

P1030095 P1030101

Sommige mango’s vallen wanneer ze rijp zijn, spontaan uit de boom. Deze worden door onze gasten en onszelf geraapt en kunnen op vele manieren gegeten worden. Ze zijn kleiner van vorm dan de mango’s die in Nederland in de winkels liggen, maar veel voller van smaak. Gisteren hadden wij totaal ruim 4,5 kg vruchten geraapt en vonden de tijd rijp om er mango-jam van te maken. De hoeveelheid was genoeg om 3 wekpotten te vullen.

Nog steeds hangt de boom vol met nog onrijpe vruchten. Wij gaan nadenken wat wij met deze vruchten zullen gaan doen.
Eventuele ideeën zijn van harte welkom! (via Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. )

Zeilschip Esmeralda

Zeilschip Esmeralda

 

P1020899 bw

Het Chileense marine-opleidingsschip lag afgelopen weekend aangemeerd in de Annabaai van Willemstad op Curaçao.

Het is een prachtig schip, een barkentijn, met 4 masten van 47 meter hoog. Het schip zelf meet 110 bij 13 meter en heeft een diepgang van 7 meter. Het totale zeiloppervlak is 1.280 m² en kan daarmee het schip een snelheid van ruim 17 knopen geven, ruim 30 km per uur, een snelle jongen dus.

Voor het publiek was het schip open van 14:00 tot 18:00 uur, en wij hebben de zaterdagmiddag gekozen om het schip te gaan bekijken.

Aan de poort van de werf werden wij welkom geheten door twee, geheel in het wit geklede, Chileense marinemensen.

Aan de kade was het een imposant geheel, het grote stalen schip met de vier enorme masten met tuigage.

Het schip is in 1946 op een Spaanse werf gebouwd en initieel bedoeld als Spaans nationaal opleidingsschip. In 1951 besloot Spanje het nog niet afgebouwde schip aan Chili te geven in het kader van afbetaling van gemaakte schulden tijdens de Spaanse burgeroorlog. Op 12 mei 1953 werd de Esmeralda te water gelaten.

 

P1020920 bw

Bij het betreden van het schip werden wij officieel begroet door een marineman, die ons vertelde dat wij het gehele schip bovendeks konden bekijken. Het schip telt meer dan 300 koppen, waarvan 30 vrouwen. Zij verblijven een jaar op het schip en rondden dan hun opleiding tot luitenant af om elders in de Chileense marine hun carrière voort te zetten. Voor de mensen nu op het schip, betekent het dat zij in december 2015 weer terug zullen zijn in Chili.

Bovendeks oogt het schip keurig onderhouden, de touwen netjes opgehangen en in het gelid, het koper gepoetst, en waan je eigenlijk als Jack Sparrow van Pirates of the Caribbean op het bovendek.

Na nog even gepraat te hebben met enkele marinemensen, verlieten wij na een klein uurtje het schip.

 

P1020924 bw

Het zal zondag 18:00 uur vertrekken en zal dan richting Europa gaan. Eerst wordt de Franse havenstad Rouen aangedaan, daarna vaart het door naar Bremen in Duitsland, en zal daarna present zijn op Sail Amsterdam 2015. Hierna staat ook nog London op het programma. Kortom, er wordt door deze mensen veel van de wereld gezien!

Zondag stonden wij op de muren van het Riffort om het imposante schip te zien vertrekken. Een prachtig schouwspel om ook de matrozen tot hoog in de masten te zien klimmen om het zeil te laten zakken. De moeite van het bezichtigen méér dan waard!!

Op de Facebook-pagina van “Appartementen BlouBlou Curaçao” zijn alle foto’s plus enkele filmpjes van het vertrek van de Esmeralda te zien.

Struisvogelfarm

DE STRUISVOGEL FARM

Het is alweer even geleden dat wij de struisvogel farm bezocht hebben. maar een bezoekje op z’n tijd blijft altijd leuk.

Als je een rondleiding aanvraagt wordt je langs struisvogels van verschillende leeftijden en soorten geleid, de gids weet er altijd de meest prachtige verhalen over te vertellen.

Ik vind deze wat dommige uitziende vogel erg grappig, en word er altijd een beetje melig van.

Na de tour kunt u bij het gezellig restaurant, helemaal in Afrikaanse stijl opgezet, een lekker hapje eten, bijvoorbeeld een lekker mals struisvogel biefstukje, of gewoon een drankje doen.

Vanaf het gezellige terras heb je een prachtig uitzicht over het turkooizen water van de Sint Jorisbaai.

Bij het restaurant bevindt zich een soort kinderboerderij met geitjes, papagaaien etc., voor kinderen ook erg leuk.

Als je het wat hogerop wil zoeken, kun je de uitkijk toren op klimmen zodat je een nog mooier uitzicht hebt over de Jorisbaai, en dat was nou net wat onze zoon Lennart deed.

Roel wil graag nog even als struisvogel op de foto, mannen hé, die worden toch wat laat volwassen.

“Let op de compositie, hoor!” roept hij me nog toe, “iets naar links!”.

Jammer dat hij het aan mij moet over laten, liever had hij het zelf gedaan.

Uiteindelijk is de foto gemaakt.

Wat Roel niet weet, is dat Lennart het getob van ons vanaf de uitkijk toren heeft gefotografeerd, en dan net van de andere kant.

IMG-20150305-WA0003 1 IMG-20150305-WA0001

Zo krijg je toch de meest hilarische plaatjes.

En Roel is vereeuwigt als struisvogel Haha!!

P1010573 P1010570

De Struisvogelfarm is dagelijks te bezoeken van 9.00 tot 16.00 uur

en in het weekend van 9.00 tot 22.00 uur.

Een tour kunt u maken dagelijks van 9.00 tot 16.00 uur ( ieder heel uur)

Voor meer info gaat u naar www.curacaoostrichfarm.com

Sambil

Sambil, het grootste winkelcentrum van Curaçao.

Na bijna 1 jaar vertraging is dan eindelijk Curaçao’s grootste winkelcentrum geopend.

In 2012 begonnen met bouwen op een braak liggend stuk grond van c.a. 5 hectare in de wijk Veeris, vlakbij landhuis Morgenster, is een imposant winkelcentrum verrezen. Het is in de vorm van een vis ontworpen, maar vanuit de lucht lijkt het meer op een oog.

De entree is imposant. Diverse auto’s stoppen direct voor de deur, een soort oprit voor de enorme glazen toegangs-pui, laten de medepassagiers uitstappen, en parkeren daarna de auto op het even imposante parkeerterrein voor 1.400 auto’s. Het doet mij meer denken aan de entree van een luxe hotel of casino.

 

SAM1 P1020580 bw SAM2 P1020601 bw

 

Eenmaal binnen valt de enorm ruimte op, heerlijk van temperatuur door de airco en daglicht dat door de open structuur van het dak naar binnen schijnt. Overal is gelegenheid om even te gaan zitten op comfortabele fauteuils en banken, om daarna de weg weer te hervatten door dit enorme winkelcentrum. Verdwalen doe je niet want je gaat óf linksom, óf rechtsom. Je komt altijd weer uit bij het beginpunt.

 

SAM3 P1020581 bw SAM4 P1020582 bw 

 

SAM5 P1020593 bw 

 

De architecten van Sambil hebben in diverse Zuid-Amerikaanse en Caribische steden fraaie winkelcentra neergezet. Europa kan hier nog een puntje aan zuigen. Eén winkelcentrum is zelfs in de vorm van een gitaar neergezet.

 

SAM6 P1020595 bw SAM6b P1020587 bw

 

In het midden van het winkelcentrum is een centraal plein met een enorm glazen dak dat veel licht binnen laat maar de warmte buiten houdt.

Dit plein wordt omzoomd door tientallen foodwinkels, van coffeebar tot aan hamburger- en kipspecialisten. Er is voldoende ruimte om te zitten en twee enorme beeldschermen laten sportieve evenementen zien.

 

SAM7 P1020585 bw SAM8P1020588 bw

 

Voor de kinderen is er ook vermaak. Clowns, een stoomtreintje, schminken, een crèche voor de allerkleinsten, het is er allemaal.

 

SAM9 P1020590 bw SAM10 P1020597 bw

 

Zelfs een uitgifte punt voor speciale kinderwagens voor de jongsten en rolstoelen voor degenen die moeilijk ter been zijn.

Er is een megabioscoop met 8 zalen. Indrukwekkend te zien welke films er draaien.

 

SAM11 P1020583 bw SAM12 P1020599 bw

 

Helaas staat er nog veel leeg, hoewel borden aangeven dat er binnenkort een opening gaat plaatsvinden. Ik schat dat meer dan de helft nog ingevuld moet worden. De lege ruimten worden nu deels gevuld door kunstgaleries, die hun werken vertonen, onder andere Nena Sanchez en Merly Trappenberg met prachtige schilderijen.

 

SAM13 P1020600 bw

 

Nadat ik twee keer mijn rondje heb gedaan, en op het centrale plein genoten heb van mijn Barrista dubbele espresso, had ik het wel gezien en ben weer huiswaarts gegaan.

Ik ben zéér benieuwd of dit winkelcentrum gaat waarmaken wat het beoogd. Ik heb mijn twijfels. De tijd zal het leren. Echt Curaçao’s is het niet…………….

Sunset Waters - vergane glorie?

Sunset Waters  -  vergane glorie?

 

1 P1020483 bw

 

Voor velen een herinnering aan één van de mooiste locaties en stranden van Curaçao. Toeristen, maar ook de autochtone bevolking, kwamen er graag naar strand, happy hours en casino.

Het hotel telde 70 kamers waarvan de meesten een adembenemend uitzicht op de Caribische Zee hebben (de hotelkamers zijn helaas in uitgeklede staat maar beschikken nog steeds over het adembenemende uitzicht!). Met het brede strand voor zich, en allerlei bijbehorende faciliteiten, was dit één van Curaçaos topbestemmingen aan de monding van de Baai van Santa Martha!
In 2009 is het hotel failliet gegaan door grote schulden aan het nutsbedrijf en de sociale verzekeringsbank. Ondanks het feit dat dit hotel aan veel mensen werk bood heeft de overheid toen deze zaak helaas laten doodbloeden.
Daarna is het snel in verval geraakt.

In 2014 is het in handen van een nieuwe eigenaar gekomen, is overeenstemming bereikt over de openstaande schulden, en zijn er ambitieuze plannen om het hotel weer nieuw leven in te blazen. Vele miljoenen guldens worden geïnvesteerd om er weer aan aantrekkelijk geheel van te maken. Ook zijn er plannen om zich te richten op het medisch toerisme door realisatie van een dialysecentrum.

Om er te komen zal je met de auto door het landelijk plaatsje Soto moeten rijden. Voordat je bij de kerk linksaf slaat, moet je even een meter of 500 rechtdoor rijden totdat je aan de rechter kant Landhuis klein Santa Martha ziet. Sla hier rechtsaf (bij de vlaggen aan de poort) en rijdt het steile pad naar boven tot aan het parkeerterrein.

In het landhuis is Blenchi Boutique Hotel & Restaurant gevestigd, waar je onder het genot van een heerlijke lunch, of zomaar een drankje, kunt genieten van het prachtige uitzicht over de Baai van Santa Martha.

 

2 P1020460 bw 2b P1020102 bw

 

Na dit prettig verblijf rijdt je weer terug naar Soto en gaat nu vóór de kerk rechts af. De weg leidt eerst langs Landhuis groot Santa Martha en gaat dan over in een bosrijk en bergachtig landschap. Na ongeveer 3 kilometer ben je op het hoogste punt en zie je aan de rechterkant een klein parkeerterreintje met een groot rotsblok. Hier heb je een prachtig uitzicht over de baai en het gehele achterliggende landschap tot aan de Christoffelberg.

 

3 P1020465 bw P1010807 bw

 

Na deze stop vervolg je de weg en kom je al gauw bij “de poort” van Sunset Waters Hotel & Casino.
Volg de weg verder en na enkele honderden meters bereik je de “rotonde” voor de ingang van het hotel. Rechts van de ingang gaat de weg verder naar beneden en bereik je het strand, waar je ook je auto kunt parkeren.
De momenten die je nu zult gaan beleven leveren veel vragen op waarom een hotel als Sunset Waters op deze schitterende locatie opgehouden is te bestaan…………………..!
Loop er rond en de ene verbazing na de andere zullen door je hoofd flitsen. Bedenk dat dit eens druk bevolkt werd door mensen die er een fantastische vakantie of tijd beleefden.

 

5 P1020487 bw 7 P1020472 bw

8 P1020475 bw 9 P1020477 bw

6 P1020494 bw


Sunset Waters, een vergane glorie?

Fortkerk in Willemstad

Fortkerk in Willemstad

 

P1020051 bw

 

Enkele weken geleden bezochten wij de Fortkerk in Willemstad, dit is de oudste kerk van het eiland en stamt uit 1769.
Het torentje dat op de kerk staat was achtkantig en is in 1903 vervangen voor een ronde toren.

Deze kerk ligt binnen de muren van het Fort Amsterdam waar ook het parlement van Curaçao gevestigd is.

Deze prachtige kerk is in een vrolijke kleur geel geschilderd even als de anderen gebouwen binnen het fort.

We lopen onder de poort door, er staat een vriendelijke bewaker voor de poort en we mogen door lopen.

Het Fort is vrij toegankelijk en heeft iets weg van het Binnenhof in Den Haag, maar dan kleiner en vrolijker.

De ingang van de kerk is niet moeilijk te vinden, wanneer wij de trap opkomen, stuiten wij op een barrière in de vorm van twee paaltjes met een dik koord ertussenin, wat nu?

Ah! Aan het koord hangt een fietsbel, daar weet een Hollander wel raad mee!

 

P1020052 bw

 

We geven een flinke jens aan de bel, en ja hoor het werkt.
Een zeer vriendelijke mevrouw laat ons binnen, en na betaling mogen we de kerk in.

Er hangt een prettige en vertrouwde sfeer, en de kerk is prachtig door zijn eenvoud en zeer rijke historie.

In de kerk bevindt zich een prachtig orgel, en de ramen zijn in mooie taferelen gebrandschilderd.

 

P1020054 bw P1020056 bw

 

Wanneer we op één van de banken gaan zitten valt ons op hoe rustig het er is, en de passaatwind waait verkoelend door de ramen van de kerk.
Omdat water van levensbelang is vindt u onder de kerk een prachtige oplossing om te kunnen profiteren van het regenwater dat op sommige momenten rijkelijk valt op het eiland.

 

P1020058 bw

 

Wanneer u de kerk doorloopt naar achteren, vindt u het Fortkerk Museum met een prachtige collectie zilver, en objecten van een oude begraafplaats, landkaarten, foto’s, etc. Zeer de moeite waard!
Wij vonden het een leuk middagje en hebben het afgesloten op een gezellig terras genietend van een heerlijk koel drankje.

Kabrietenberg en Lost Anchor

Kabrietenberg en Lost Anchor

P1020311 bw

Op 12 april jongstleden stonden wij vroeg op om aan te sluiten bij de georganiseerde wandeling naar de Kabrietenberg. Startpunt was de parkeerplaats voor Pop’s Place aan de Caracasbaai en om 08:00 uur was de starttijd.

John, van CURACAOHIKINGANDDIVING, organiseert deze wandeling en weet door zijn kennis en ervaring veel te vertellen over dit gebied.

De wandeling brengt ons via Fort Beekenburg, Het Quarantainehuis, en de Directeursbaai naar de top van de Kabrietenberg waar je een adembenemend uitzicht hebt over Het Spaanse Water.

Rond 11:00 uur zouden we weer terug zijn bij de auto’s.

De eerste informatie die wij direct al krijgen gaat over de Caracasbaai. Weinig mensen weten het, maar dit is de jongste baai van Curaçao. Curaçao is door vulkanisme vanuit de diepzee zo’n 500.000 jaar geleden ontstaan. Grote pieken vormden toen de eilanden.

De plek waar wij nu staan (parkeerplaats Caracasbaai) was toen nog een heuvel die aansloot op de Kabrietenberg en de Klip waar nu de bekende resorts op gebouwd zijn.

Ongeveer 5.000 jaar geleden verdween een deel van dit plateau (1 km bij 1 km) plotseling in zee. De Caracasbaai was geboren. Onderzoekers hebben door peilingen kunnen vaststellen waar het plateau naar toe is verdwenen. Een kilometers lang spoor is zichtbaar. Tot anderhalve kilometer diepte, zo’n 7 km uit de kust, bleek het als één stuk naar de bodem te zijn gegleden, waarna het versnipperde en zich over de diepe bodem verspreidde. Heel interessant.

 

Ontstaan Caracasbaai

Vanuit Fort Beekenburg hielden de soldaten in vroeger eeuwen de zee in de gaten en hadden met dit fort een onneembare vesting. Vanaf de toren heb je een prachtig uitzicht over de gehele omgeving.

Ook werden op het terrein van het fort mensen verpleegd die ernstig ziek aankwamen.

 

P1020309 bw P1020310 bw

Een schip dat van verre kwam en veel zieken aan boord had, mocht niet in Willemstad aanmeren en werd naar de Caracasbaai gedirigeerd, om daar te worden ontsmet. Bemanning en passagiers verbleven dan enkele maanden in het Quarantaine huis, 500 meter zuidelijker gelegen van Fort Beekenburg. Het Quarantainehuis verkeert nog in zijn oorspronkelijke staat. Binnenin zie je nog hoe men van de grote ruimte kleinere vertrekken kon maken, met planken en gordijnen, om zo de mensen nog een beetje privacy te geven.

 

P1020316 bw P1020319 bw

Verder lopend komen we langs de Directeursbaai. De naam was ontleent aan de hoge pieten van onder andere de Shell, die er in de weekenden kwamen zwemmen. De baai was afgegrendeld door een groot net om de mensen te beschermen tegen de haaien. De palen hiervan zijn in het water nog zichtbaar. Ook de Koninklijke familie heeft hier nog wel eens pootje gebaad.

Daarna op naar de Kabrietenberg. Al gauw gingen wij het vertrouwde pad af om via een smal paadje midden door onherbergzaam gebied naar het hoogste punt te wandelen. Scherpe stenen, doornenstruiken en een al redelijk brandende zon maakten de wandeling heel bijzonder. Iedereen had gelukkig voldoende water bij zich.

 

P1020330 bw P1020336 bw

 

Boven aangekomen werden wij inderdaad verrast door een adembenemend uitzicht. Het gehele Spaanse Water was te overzien en alles wat daarachter en opzij van ligt. Werkelijk fantastisch! Een extra verrassing was dat John watermeloen had meegenomen en deze op de top begon uit te delen. Super!

Daarna gingen we weer langs hetzelfde pad terug.

 

P1020338 bw P1020342 bw

 

Na 3 kwartier bereikten we weer de Caracasbaai.

Langs het water steekt een grote rots omhoog met daar omheen gewikkeld een zware ketting met grote stalen schakels. De ketting was wel 3 keer om de rots gewikkeld. Dat dit niet van een schip was is wel duidelijk.

 

P1020339 bw P1020340 bw

 

John vertelde dat in de Tweede Wereldoorlog Curaçao een belangrijke bunkerplaats was voor de Amerikaanse oorlogsvloot en dat de Shell op dit schiereiland verschillende olieopslagplaatsen had. De Duitsers hadden dit ook in de gaten (U-boten) en men heeft de Caracasbaai toen afgegrendeld met een grote ketting. Deze ketting liep vanaf de punt van de Klip naar deze rots toe en aan de ketting waren netten gespannen. Hierdoor was het voor de Duitsers onmogelijk om schepen en de olieopslagplaatsen vanuit zee te torpederen.

Na de oorlog is alleen de ketting aan de rots blijven liggen en aan de andere kant bij de Klip, hangt deze in de diepte van de zee. Omdat nog niemand ooit het einde van deze ketting heeft bereikt, noemt men deze duikstek Lost Anchor.

Een heel mooi gebied met een rijke historie!

SEÚ!

SEÚ!

Op tweede Paasdag viert Curaçao met de 'Marcha di Seú' het Oogstfeest. In kleurrijke, traditionele kostuums danst men door de straten van Willemstad om de Oogsttijd van vroeger, de plantagetijd, te herdenken, te vieren en te eren.

"In de tuin van je geest; woede wieden, vrede zaaien", is een bekende uitspraak uit de slaventijd. Met de 'Marcha di Seú' worden de tradities van de voorvaderen van Curaçao geëerd en viert men vrolijk en trots het ontstaan van een stukje Curaçaose cultuur.

In de koloniale tijd werd de oogst - vooral mais - in een lange stoet naar de opslagruimtes gebracht. Met grote manden op hun hoofd dansten de vrouwen door de velden naar de voorraadschuren. De mannen bespeelden trommels en maakte muziek op de hoorn van een stier en met onderdelen van landbouwwerktuigen. Iedere groep had een voorzanger, die tijdens het zingen met zijn voeten op de grond stampte, om de bewegingen van een boze stier na te bootsen en de vrouwen zongen in koor mee op de maten van de muziek.

Wat de grond had geschonken, werd met zang en dans geëerd.

Wij stonden gisteren rond half twee vlakbij de rotonde van Palu Blanku, vlakbij landhuis Morgenster, toen de eerste groepen uit de stoet langskwamen.

Wat een kleur en vrolijkheid!

Ook langs de kanten van de straat was het één en al vrolijkheid: geurende barbecues, dansende mensen en veel verkoelende drankjes.

Na ruim 2 uur was de stoet nog niet ten einde, en hadden ongeveer 30 groepen ons gepasseerd. Helaas moesten wij toen naar huis, anders waren wij zeker tot het einde gebleven.

 

Zie onderstaand het foto-verslag;

P1020124 bw

 

P1020144 bw

 

P1020105 bw

 

 

P1020164 bw

 

P1020214 bw

 

P1020229 bw

 

P1020253 bw

 

P1020261 bw

 

P1020267 bw

 

P1020283 bw

 

P1020288 bw

Bananenbomen

Bananenbomen

 

Vrienden van ons zeiden al enige tijd geleden “kom eens langs dan kunnen jullie wat stekjes van onze planten meenemen voor jullie tuin”.

Niet van gekomen totdat wij afgelopen vrijdag de week hielpen uitluiden op het Wilhelminaplein in Willemstad, en wederom de vraag werd gesteld de stekjes op te halen. Gelijk maar een afspraak gemaakt rond koffietijd vanochtend.

Zo gezegd, zo gedaan.

Nadat wij eerst onder het genot van een lekker kopje koffie weer wat hadden bij gekletst, gingen wij de tuin in.

Vele stekjes waren er aanwezig rond blauwe Agave’s, Bromelia’s en veel andere stekelige planten. Die mochten wij allemaal meenemen.

Achter in de tuin staan ook enkele bananenbomen waarvan degenen die bakbananen opleveren ook allerlei jonge scheuten om zich heen hadden staan. “Daar mogen jullie ook wel een paar van meenemen, als je dat leuk vindt”.

Nou, dat was niet tegen dovemans oren gezegd!

Ik had altijd al geroepen: “als wij in de tropen komen te wonen, komen er bananenbomen in de tuin”.

De kofferbak van de auto was na één uurtje hard werken helemaal afgevuld met talloze stekjes, ook drie stekken van de bananenbomen.

Zoals de vriend altijd pleegt te zeggen “met klotsende oksels”, maar ook met diverse opgelopen bebloede wonden van de scherpe stekels van de meeste planten, reden wij zeer voldaan weer huiswaarts.

De middag hebben wij voor het grootste deel besteed aan het planten van de stekjes en het fatsoeneren van de plek waar de bananenbomen nu geplant zijn. Een zonnige plek en redelijk beschut tegen de wind.

Zo, nu flink water geven en hopen dat de bananen snel zullen komen!

 

P1020043

 

P1020042

 

Roel Nienhuis

 

Rustige zondag

Rustige zondag

 

Gisteren een vrije dag en nadat wij eerst met familie hadden geskyped, zijn wij naar Willemstad getogen. Het was warm met weinig wind en een bijna strak blauwe lucht.

De auto geparkeerd in de Riffort-garage, waar je je auto nog gratis kan stallen (!) en toen via het gezellige terras van het Riffort richting Annabaai.

Vanwege een defect ligt de Pontjesbrug buiten werking langs de kade. Er moet aan de Punda-kant een balk vervangen worden en deze klus duurt circa 2 tot 3 weken. De veerdienst vaart nu 24/7.

 

P1010998 bw

P1010999 bw

 

Er lag wel een (Duits) cruise-schip, maar Willemstad zelf was verlaten en stil.

 

P1010987 bw

 

Winkels waren gesloten, bij Iquana hadden ze maar de helft van het terras opengesteld, en verderop waren de terrassen op het Wilhelminaplein wel open. De mensen die er zaten waren voornamelijk Duitsers.

Omdat wij trek hadden in een frietje, en Dutch Treat aan de Annabaai op zondag gesloten was, streken wij ons neer bij het Plein Café. Na een lekkere puntzak friet met kroket en een paar drankjes, liepen we via het plein richting De Boogjes, de oude stadswal die Fort Amsterdam vroeger tegen indringers moest beschermen. Nu zitten daar restaurants met een fraai uitzicht over de Caribbean.

Aan het plein grenst ook het parkje waar prominent de woorden DUSHI en CURACAO zijn geplaatst als foto-object voor de toeristen.

Omdat 2e Paasdag op Curaçao het Seú feest (Oogstfeest) wordt gevierd zijn de woorden CURACAO opgesierd met diverse poppen in kleurrijke klederdracht.

 

P1010991 bw

P1010988 bw

 

Wat ook direct opvalt aan het plein is het gebouw waar nu het Paleis van Justitie is gevestigd, een voormalig kerkgebouw. De gele kleur van de buitengevel contrasteert met de fel blauwe lucht.

 

P1010994 bw

 

Onze zondag ging rustig voorbij.

Onze appartementen hebben hun namen!

Met trots kunnen wij melden dat onze appartementen nu hun namen hebben. Appartement B Barbulèt, dat vlinder in het Papiaments betekent, en appartement C Alegria, dat vrolijkheid betekent.

Enkele weken geleden gingen wij naar de noordkust tussen vliegveld Hato en Playa Kanoa, speciaal naar drijfhout zoeken. Dat avontuur is beschreven in de weblog van 23 februari jongstleden.
Van één van die stukken hout heeft Gladys van Gladys Art ( https://www.facebook.com/gladysartcuracao?fref=ts ) P1010822 bw 

de twee naambordjes geschilderd voor onze appartementen.
Het resultaat is erg mooi. Naar eigen inzicht heeft zij de bordjes een prachtige basiskleur gegeven en met verschillende lettertypes de namen er op aangebracht. Uiteraard ontbreken de vlinder(s) en een vrolijk visje niet.
We zijn erg trots op wat Gladys heeft gemaakt en de bordjes hangen inmiddels op hun plek naast de openslaande deuren van de appartementen.

P1010827 bw  P1010828 bw

Appartement B heet nu "Barbulèt".

 

P1010824 bw  P1010825 bw

Appartement C heet nu "Alegria".

 

Binnenkort gaan wij de bestaande foto’s op de website verversen. Houdt onze weblog in de gaten!!

Creativiteit

Creativiteit

Een vakantie op Curaçao biedt veel mogelijkheden. De combinatie van zon en heerlijke temperatuur levert veel ideeën op om de tijd op het eiland door te komen.

Zonnen, zwemmen, snorkelen, duiken, dansen, wandelen, kajakken, mountainbiken, windsurfen, kitesurfen, parachutespringen, bergbeklimmen, musea bezoeken, terrasje pakken, culinair laten verwennen, casino bezoeken, schepen kijken, shoppen, zeilen, zeevissen, zwemmen met dolfijnen, cocktails drinken, happy-hours langsgaan, lezen, schilderen, schelpen zoeken, motorboot huren, quad rijden door de wildernis, motorrijden, krioyo eten, kortom, eindeloos veel mogelijkheden!

Gasten van ons voegden aan dit rijtje nog iets nieuws toe: mobile maken van drijfhout en koraalstenen.

De kusten van Curaçao liggen bezaaid met stukken afgestorven koraal. Ook veel drijfhout dat door de stroming op de kusten aanspoelt.

Sommige stukken koraal bevatten van nature een gaatje om bijvoorbeeld een draadje doorheen te steken. Nog wat creativiteit erbij en van het hout en de stenen maak je een mooi en evenwichtig mobile!

Marja en Jan, hartelijk dank voor jullie creatieve bijdrage!!

P1010813 bwP1010815 bwP1010814 bw

Een andere creativiteit hier op het eiland is Gladys Art. Gladys schildert op drijfhout. Voor klanten schildert zij in opdracht alles: naambordjes, logo’s, of zomaar iets kleurrijks met tekst.

Gladys heeft voor ons drie bordjes geschilderd; het waarschuwingsbord bij het zonnedek voor gladheid wanneer de tegels nat zijn, en de twee naambordjes voor onze appartementen.

Op de twee laatstgenoemde komen we binnenkort nog terug!

P1010818 bw

Parke Tropikal Zoo

Parke Tropikal Zoo

Ofwel de dierentuin van Curaçao.

P1010702 bw

Dat er op Curaçao een dierentuin is wisten wij al een poosje, maar het was er nog steeds niet van gekomen om er eens een kijkje te nemen.

Zaterdag is de grote dag!

We gunnen ons zelf een vrije middag, het is uiteindelijk zaterdag dus dat moet kunnen.

Vol verwachting rijden we richting de wijk Mahaai, daar zou de Zoo ergens moeten zijn. Al snel verwezen de borden ons de goede richting in. Het is een drukte van belang in het verkeersparkje dat grenst aan het parkeer terrein, waar we onze auto een plekje geven.

Kinderen in trapautootjes, karretjes en op fietsjes overtreden chaotisch de verkeersregels die in het normale verkeer gelden, en ze hebben er plezier in.

Aan de linkerkant van het parkje is de ingang van de dierentuin, we zoeken naar het loket om te betalen.

Waar we ook zoeken geen loket, wel een vriendelijke meneer in de hoek van de ruimte op een stoel, die ons verteld dat de dierentuin gratis is, GRATIS!!!

We lopen de dierentuin in en worden begroet door een viertal gemoedelijke ezels, die het best naar hun zin lijken te hebben.  Achter de ezels vind je een soort kinderboerderij met paardjes, een dik varken in een modderpoel, een kalkoen, niet moeders mooiste maar wel met een heel indrukwekkend hoofd en wat parelhoenders om zich heen.

P1010693 bw

Ook de geiten hebben het (dik) naar hun zin, en zijn bijna allemaal zwanger van een tweeling verteld de dierenverzorger vrolijk.

Hij verteld ook dat ze heel geen ruimte hebben voor zoveel geiten, en dat de enige niet-geboorte-beperkte bok apart in een hok gezet is.

We kijken de man vragend aan. Hij verteld ons bulderend van het lachen dat de bok het een sport vindt om de dames door het gaas heen te behagen, en dat de dames hier graag aan mee werken, tja!

We lopen verder het park in en vinden een complete dierentuin met apen in verschillende soorten en maten, papegaaien, ganzen, flamingo’s en krokodillen.

P1010698 bwP1010703 bw

Ook hebben we ons laten vertellen dat er een leeuw moet zijn maar deze hebben we niet kunnen vinden. Nou hebben leeuwen ook niet het eeuwige leven, dus……, in plaats van de leeuw zat er een zeer indrukwekkende poema in het hok. Hij was bezig met zijn maaltijd en wilde zich niet echt laten zien, wat wij goed kunnen begrijpen, daar wij ook niet graag gestoord willen worden tijdens de maaltijd, ha, ha!

P1010706 bw

Toch hebben we hem goed op de foto kunnen krijgen!

Het was een zeer geslaagde middag, en we hebben genoten.

Deze Zoo is kleinschalig, en daardoor erg leuk om eens te bezoeken wanneer je met kleine kinderen op vakantie bent.

Bij de uitgang staat een bus voor een vrijwillige donatie, want ja dieren moeten ook eten en verzorging hebben en het park moet natuurlijk onderhouden worden.

Parke Tropical Zoo

Chuchubiweg z/n

Mahaai

Geopend van dinsdag t/m zondag 9.00 -18.00 uur.

P1010721 bwP1010725 bw

Hout sprokkelen

Gisteren zijn wij naar de noordkust gegaan om hout te sprokkelen.

P1010590 bw
Hout dat nodig is voor de bordjes met de namen van onze appartementen. Het werd een avontuur.

Nadat wij ergens in de buurt van Playa Kanoa, de enige baai in het noorden waar gezwommen, gesnorkeld en gedoken kan worden, via een onverhard weggetje de noordkust bereikten, kwamen we in een soort maanlandschap terecht.

In de verte waren meer auto’s te zien waarvan wij dachten dat daar een feestje werd gehouden.

Wij onze auto geparkeerd bij één van de windmolens ten oosten van Hato.

P1010589 bw

Het werd nog spannend omdat ik alleen mijn vertrouwde slippers bij mij had en geen stevige schoenen. De bodem ligt naar het water toe bezaaid met scherpe stenen en het lava dat daar onder ligt is ook vlijm scherp. Goed kijken waar ik mijn voeten neer zet.

We hadden bijna de kust bereikt toen een dame achter ons, ons plotseling aanriep met “meneer, mag ik wat vragen?”.

“Ja, natuurlijk”, zei ik waarop zij verder ging. “We zijn met een clip bezig voor onze dansschool en uw auto staat precies in het camerabeeld op de achtergrond”.

Heb ik dat, dacht ik, maar ik vond het eigenlijk wel leuk! In de middle of nowhere gebeurt ineens zo iets! Ik weer voorzichtig terug om mijn auto achter de groep te parkeren.

Inderdaad werd op professionele wijze een reclamefilmpje gemaakt met dansende dames met op de kale achtergrond twee draaiende windmolens. Een fraai beeld.

P1010591 bw

Toen ik weer bij mijn eigen groep terug kwam was ik blij dat er al een stuk hout gescoord was.

In een soort inham, geen baai maar gewoon door de ruwe zee uitgesleten, konden we eindelijk meer houtjes scoren.

Wel spannend, want om de zoveel golven beukte er eentje hard tegen de kust en bereikte het water ook de plek waar wij aan het zoeken waren.

P1010593 bw

Met een Vreugdenhil tas vol sprokkelhout gingen wij weer voldaan huiswaarts.

Dinsdag zullen wij de houtjes afgeven bij Gladys Art, zie ook haar Facebook-pagina, die voor ons de naambordjes gaat schilderen.

Vullen van de bloembaki

De plantenbakken zijn zover om opgevuld te worden met grond. Deze zware klus wordt geklaard door onze zonen Werner en Lennart die nu bij ons met vakantie zijn.

Eerst moesten de bloembakken aan de binnenzijde gecoat worden, en dat heeft Alja al op een eerder moment gedaan.

De grond die nu in de bakken wordt gestort is afkomstig van de bouw van ons zwembad, en wordt nu dus weer herbruikt.

Tijdens het vullen van de kruiwagen hebben Werner en Lennart veel belangstelling van langsrijdende Antillianen die het kennelijk wel aangenaam vinden om hen zo te zien werken (zweten).

Gisteren hebben zij de grootste bak gevuld en hebben na afloop een frisse plons in het zwembad gemaakt en daarna genoten van een heerlijk koud Polar biertje!

P1010281 bw

P1010275 bw

P1010282 bw

P1010283 bw

P1010287 bw

P1010277 bw

 

Bloembaki

Na de opening op 1 november jongstleden hebben al diverse gasten Appartementen BlouBlou Curaçao bezocht.
Het zwembad is regelmatig in gebruik en genieten de gasten van het buitenzijn.
Het leven op Curaçao vindt zoals gewoonlijk buiten plaats.

Wij zitten ook graag buiten op onze porch en hebben dan zicht op een groot deel van het terrein en zwembad. Privacy voor onze gasten vinden wij ook belangrijk.
Daarom hebben wij bedacht een plantenbak te gaan maken tussen onze porch en het zwembad, uiteraard met doorgang omdat wij ook wel eens een plonsje willen maken.

Hector, onze zwembadbouwer, heeft deze taak aangenomen en laat de plantenbak, “bloembaki” voor de Curaçaoënaars, nu door zijn vakmensen metselen. Morgen verwachten zij met deze klus klaar te zijn en kunnen wij met de afwerking beginnen. Aan de buitenkant wit geschilderd, en daarna de planten er in.

Hier heeft Alja ideeën over, en die zullen een fraai resultaat gaan opleveren!

P1010100 ap

Officieel van start!!

Vandaag, woensdag 19 november 2014, hebben wij onze eerste gasten mogen verwelkomen!
Hiermee is Appartementen BlouBlou Curaçao officieel van start gegaan. Wij zijn super trots!!

De afgelopen twee en een halve maand hebben wij, samen met vrienden, hard gewerkt aan het restylen van het terrein (zoetwater zwembad) en de appartementen.
Het tweede appartement is op een paar kleine werkzaamheden na, ook klaar en daar trekken aanstaande zondag de eerste gasten in.

Kortom, eind november is Appartementen BlouBlou volgeboekt!

De gastenkamer zal naar verwachting eind december 2014 gereed zijn en is half januari 2015 verhuurd aan de eerste gasten die eveneens appartement B (Barbulèt) huren.

Over twee weken zullen wij nieuwe foto’s van het eindresultaat op de website plaatsen. Ook zal een leuk filmpje over de bouw van ons zwembad op de website worden geplaatst (link).

Blijf aangehaakt, dan mis je niks!!

Prijswinnaars bekend!

De afgelopen maanden zijn heel veel namen binnengekomen. Originele, grappige, mooie en soms gevoelige namen. Wij zijn erg blij met deze belangstelling en het feit dat veel mensen ons blijven volgen!

Voor ons was het een moeilijke taak om uit al die namen uiteindelijk twee winnaars te selecteren.

De winnende namen zijn;

L’alegria   (Alegria)

en

Barbulèt

De eerste betekent “Vrolijkheid” en deze naam kennen wij toe aan ons appartement C. Wij zullen de naam in het Papiaments gaan gebruiken, de naam tussen de haakjes. Charisa Schouten is de gelukkige winnaar en gaf een mooie motivatie voor deze naam die niet alleen bij ons past, maar ook bij appartement C.

De tweede naam betekent “Vlinder” en kennen wij toe aan appartement B. Deze naam past het best bij dit appartement omdat rond de porch veel bloemen aanwezig zijn die heel veel vlinders aantrekken. Annet van der Wal is hier de gelukkige prijswinnaar.

De prijswinnaars krijgen de prijs toegezonden en betreft voor ieder een korting coupon die recht geeft op één week (7 nachten) huurvrij voor één van onze twee appartementen naar keuze en beschikbaarheid, en is gebaseerd op een verblijf van 2 personen.

Beiden van harte gefeliciteerd!!

Kapper

Ik had het al een tijdje voor mij uitgeschoven, naar de kapper gaan. Enerzijds was de tijd er niet voor, anderzijds dacht ik, “tja, bij wie moet ik terecht hier op het eiland?”.

Het laatste Skype-gesprek met onze jongens in Nederland gaf de doorslag. De jongens vergeleken mij met de Schotse roodbonte runderen die in de duinen tussen Bergen en Egmond rondlopen! Ja, dan wordt het tijd om naar een kapper te gaan!!

Gisteren moest ik boodschappen doen en een brief posten bij het postkantoor aan de Santa Rosaweg. Naast het postkantoor is een kapper gevestigd. Een winkel met veelbelovende felgekleurde neonverlichting, zo van “je komt herboren hier weer vandaan”!.

Afijn, mijn brief gepost, stapte ik daarna de kapperszaak binnen. Een lange pijpenla voorzien van witte tl-verlichting op het plafond en over de gehele lengte, links en rechts twee enorme spiegelwanden. Als ik links keek zag ik mij 10 keer, als ik rechts keek ook 10 keer.

Oké, dat zal hier normaal zijn, dacht ik.

Het was gelukkig niet druk en links zaten twee Antilliaanse jongens hun tijd een beetje te verdoen op de kappersstoel, de één luisterde kennelijk muziek via een oor telefoontje. Rechts zag ik dat daar twee dames werden geknipt en verzorgd. Haha, dus tóch een echte kapper!!

Ik loop door en wordt door de eerste Antilliaanse jongeman aangesproken, “Bon Tardi meneer, waar kan ik u mee helpen?”.

Ik in het kort uitgelegd dat er toch wel iets van die bos haar af moest. “Neemt u plaats”, en de jongeman staat op om mij in zijn stoel plaats te laten nemen. De andere jongeman zat rustig in zijn stoel verder te luisteren naar zijn muziek.

“Hoe wilt u het hebben meneer?”, vroeg de jongeman. Na mijn uitleg zij hij plotseling, “Oh, u moet bij mijn collega zijn, want ik ben van het scheren met de tondeuse”. Zo, daar was ik even blij om, want het had maar even gescheeld of ik was gemillimeterd, wat hier op het eiland vrij gebruikelijk is!

Ik een stoel opgeschoven en kennis gemaakt met zijn collega, de jongeman met de oortjes, die overigens de gehele tijd in zijn oren zijn blijven zitten.

Deze jongeman was gespecialiseerd met de schaar. Dat kon ik goed merken want in het begin ging hij te keer als een heggenschaar. In Nederland was ik de subtiliteit van de Cosmo kapper gewend, en dit ging toch wel heel anders! Constant scherp blijven en denken “wanneer moet ik op de rem trappen?”.

Hij knipte naar harte lust en sprak niet veel. Ik probeerde wel contact te maken, maar kreeg een kort maar correct antwoord terug. Kennelijk een echte muziekliefhebber.

Er verdween wel veel haar in het schort, maar ik hoefde gelukkig niet in te grijpen.

Even bonkte mijn hart weer wat sneller toen hij mijn nek natspoot en een vlijmscherp scheermes pakte. Maar met ervaren handelingen schoor hij netjes mijn nek.

Nog even een kam door het vochtige haar, en klaar was de Antilliaanse jongeman met de oortjes.

Zag er redelijk netjes uit, wel wat kort voor mijn begrip, maar tevreden. Hij pakte een bonnenboekje en schreef met de hand een nota uit. Samen met een handdruk kreeg ik die mee, en moest ik vooraan in de winkel afrekenen. Ik kon niet helemaal ontcijferen wat er op stond, maar liet mij bij de kassa dan maar verrassen. Voor dertig gulden is mijn haar geknipt! Dat viel mee!

Na twintig minuten stond ik weer buiten de deur. Mijn eerste kapperservaring!!

P1000928

 

32 graden

Zondag 26 oktober 2014

 

Vanochtend wat langer in bed blijven liggen. Heerlijk!!

Na vele weken van hard werken begint alles nu eindelijk z’n definitieve vorm te krijgen. Over de inrichting van de appartementen zijn wij erg tevreden. De vaatwassers plaatsen viel gelukkig mee, en zijn nu de laatste hand aan het leggen aan wat schilderwerk, de kussens voor de zonnebedden en de bestrating rondom ons zwembad.

Begin komende week worden alle nieuwe foto’s op de website geplaatst en gaan we PROMOTEN!!

Als je dan zo’n ochtend lekker wakker wordt, even buiten een rondje over het terrein loopt, dan bedank je ineens: wat zou de temperatuur zijn?

Raar eigenlijk omdat het op Curaçao altijd warm is, overdag, in de nacht, zomer en winter.

Ik bedenk me dat ik in de keukenlade een kookthermometer voor in de oven heb liggen.

In de keukenlade gaf deze al een temperatuur aan van 32 graden Celsius. Oké, dus zo warm is het dus.

We hebben ook een zwembad waarvan het helder blauwe water al van verre staat te lonken. Wat zou de water temperatuur zijn, vraag je je dan af? Ik steek mijn kookthermometer in het helder blauwe water, en er gebeurt helemaal niets…..! Ook 32 graden dus!!

Kortom, de temperatuur is hier altijd prima, en na enige tijd wen je er ook aan. Heerlijk dus!!

P1000902

 

Diepste punt bereikt!

Na twee dagen graven is nu eindelijk het diepste punt van het zwembad bereikt. Het leek er op dat het langer zou duren omdat de graafmachine na één dag graven stuk ging. Dit euvel werd de volgende ochtend snel verholpen en is het graven nu eindelijk afgerond en kunnen we gaan afstoffen!P1000326
P1000330Vandaag begint de zwembadbouwer met het stellen van de profielen.
Volgende week maandag of dinsdag wordt het beton gespoten, en kan het gaan uitharden.

Vandaag arriveert ook eindelijk de container met onze spullen uit Nederland, dus de armen kunnen weer uit de mouwen!

 

Lijnen gezet

De lijnen voor het zwembad zijn uitgezet.
Plaatsing is parallel aan het woonhuis, recht tegenover het zonnedek.

P1000202

De aannemer wil zaterdag de graafmachine er in zetten en aan ons de taak om er voor te zorgen dat de stenen er voor die tijd uit zijn.
Dit wordt onze eerste zware klus op het eiland!

Zwembad krijgt vorm!

Het is tijd voor een update.
Sinds anderhalve week hebben wij hulp van onze vrienden uit Nederland, die in Appartement C zijn ondergebracht.
Inmiddels is Appartement B ook bezet door een derde vriend die afgelopen maandag is gearriveerd.
In de afgelopen twee weken is erg veel werk verzet en begint Appartementen BlouBlou Curaçao steeds meer vorm te krijgen!

Hector en zijn mannen zijn druk in de weer met de bouw van ons zwembad.
Nadat eerst de kuil werd gegraven was het de beurt aan de timmerlieden om de bekisting te stellen. Eén van deze mannen vertelde dat hij naast dit werk pastoor van een parochie in één van de noordelijke wijken van Willemstad is. P1000444
Soms ontaard zijn werk niet alleen in timmeren, maar ook in discussies met de andere mannen over het geloof. Heel apart!

Na het stellen was het de beurt aan de betonspuiter. Petje af voor deze man die in de bloedhitte dit zware werk in één dag verricht. P1000458 Gelukkig heeft het tijdens deze werkzaamheden niet geregend. Daar was men wel bang voor, omdat het begin van de regenperiode is aangebroken.

Deze week is de bekisting weggehaald en is begonnen met het metselen van de trap, het aanleggen van het pomphuis en het weer terug schuiven van de grond.P1000501
Het begint nu vorm te krijgen!!

Eerste week op Curaçao

Onze eerste week hier op Curaçao is een drukke week geworden. De immigratiedienst en het gemeentehuis (Kranshi) hebben wij vele uren van binnen mogen bekijken. Maar......., we zijn nu officieel inwoner van Curaçao!

Ook zijn we met de makelaar op inspectieronde geweest en zijn wij daarna nogmaals langs gegaan om wat nieuwe foto's te maken, met toestemming van de huidige eigenaresse.

P1000173 20140830P1000176 20140830P1000178 20140830

Het ziet er mooi uit en hebben veel zin om aan de slag te gaan. Ook is met de aannemer een afspraak gemaakt om volgende week de details van het zwembad door te nemen.

 

DE EERSTE BLOG VANUIT CURACAO

salamander bloublou small1Op weg naar een leven in de zon!

Maandagochtend zijn wij met KL735 vertrokken naar Curaçao. Hiermee begint ons verhaal.
Terwijl inmiddels de eikeltjes in Nederland uit de boom vallen, storten wij ons op dit avontuur!

 

ReserverenButton-2

 

 

Zoover 2017 award

WEBLOG

  • S(tand) U(p) P(eddeling) op Het Spaanse Water

    Op Curaçao kan er op het prachtige Spaanse Water worden gesupt.Een vrij nieuw fenomeen dat is...

    Lees meer...

FOTO ALBUM

Locatie

Het complex ligt ten oosten van Willemstad in een van de betere wijken op het eiland, door zijn geweldig mooie ligging hebben ook een aantal grotere resorts zoals o.a. Chogogo en Papagayo resort, hier hun locatie gevonden.

Lees meer..

Contactgegevens

Appartementen BlouBlou Curaçao
Kaya Damasco 56
Jan Thiel / Willemstad
Curaçao

Telefoon: 005999 6620015 (Roel)
                005999 6823775 (Alja)
Mail: info@bloublou.nl 

 

Contactformulier

salamander bloublou small1